Kad odrasteš u podneblju gdje je i djecu pametno malo isprašiti po guzici i opaliti mu/joj koju šamarčinu kao vaspitnu lekciju, onda nije nikakvo čudo što svi redom na ovom brdovitom, vjekovima krvlju i traumama natopljenom Balkanu, odrastemo slaveći tu nasilničku metodu šamaranja i šaketanja kao posve normalnu odgojnu metodu, koju su zaboga i naši djedovi i nane običavali. Pa, čemu onda čuđenje ako i nečija ruka završi na našem obrazu ili guzici? Hajde, bogati, ima i gorih stvari od jednog šamara. Ima.
Pridružite se da biste nastavili čitati.
